Sevgi İttibâ İster: Allah Resûlü'nün İzinde

Bismillâhirrahmânirrahîm.

İnsan sevdiğinin izini sürer. Gönülde yer eden muhabbet, zamanla insanın bakışına, davranışına ve hayatına yansır. Bu sebeple Allah Resûlü ﷺ'e duyulan muhabbet, yalnızca dil ile ifade edilen bir sevgi değil; O'nun yolunu tanımaya, sünnetine uymaya ve ahlâkından nasiplenmeye yönelten bir bağlılıktır.

Rabbimiz buyurur:

“De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın.” (Âl-i İmrân, 3/31)

Bu âyet-i kerîme, Allah sevgisinin ölçüsünü açıkça ortaya koymaktadır. Allah'ı sevmenin yolu, O'nun Habîbi ﷺ'e ittibâ etmekten geçmektedir. Demek ki muhabbet, yalnızca kalpte taşınan güzel bir duygu değil; insanı harekete geçiren, hayatına yön veren bir hâl olmalıdır.

İttibâ Neyi Gerektirir?

Resûlullah ﷺ'in sünnetine ittibâ denildiğinde çoğu zaman aklımıza O'nun yaptığı bazı davranışları yerine getirmek gelir. Elbette sünnetin bu yönü önemlidir. Fakat sünnetin hakikati bundan daha geniştir. Çünkü Resûlullah ﷺ yalnızca bazı ibadetlerin nasıl yapılacağını değil, bir müminin nasıl bir insan olması gerektiğini de yaşayarak göstermiştir.

Nasıl konuşacağımızı, insanlara nasıl davranacağımızı, ailemize nasıl muamele edeceğimizi, öfkemizi nasıl kontrol edeceğimizi, nimete nasıl şükredeceğimizi ve sıkıntı karşısında nasıl sabredeceğimizi O'nun hayatında görmek mümkündür.

Bu bakımdan sünnet, hayatın belli zamanlarına mahsus bir uygulama değil, bütün hayatı kuşatan bir Nebevî ölçüdür.

Sünnetin Ruhu: Nebevî Ahlâk

Hz. Âişe (r.anhâ)'ya Resûlullah ﷺ'in ahlâkı sorulduğunda, onun ahlâkının Kur'ân olduğunu ifade etmiştir. (Müslim, Salâtü'l-müsâfirîn, 139)

Bu kısa fakat derin ifade, Nebevî hayatı anlamamız için bize önemli bir kapı açmaktadır. Kur'ân'ın emrettiği merhamet, sabır, adalet, tevazu ve güzel söz, Resûlullah ﷺ'in hayatında canlı bir ahlâk hâline gelmiştir.

Bu sebeple O'na ittibâ etmek, yalnızca dış görünüşte O'na benzemeye çalışmak değil; O'nun taşıdığı güzel hâlleri kendi gönlümüzde ve hayatımızda yaşatmaya gayret etmektir.

Resûlullah ﷺ'in yetime merhameti, fakire şefkati, kendisine kötülük edene karşı hilmi, ailesine güzel muamelesi ve ümmetine olan düşkünlüğü, sünnetin ruhunu anlamamız bakımından bizlere yol göstermektedir.

Muhabbetten Hâle

Tasavvufî irfanımızda muhabbet, insanı sevdiğine yaklaştıran bir hâl olarak değerlendirilmiştir. İnsan gerçekten sevdiği kimsenin sözlerine kulak verir, onun davranışlarını merak eder ve zamanla onun güzel hâllerinden nasiplenmek ister.

Resûlullah ﷺ'e duyulan muhabbet de böyle bir dönüşümü beraberinde getirmelidir. O'nun merhametini okuyan kimsenin merhameti artmalı, sabrını gören kimse kendi öfkesini sorgulamalı, tevazuunu bilen kimse nefsinin “ben” iddiasını azaltmaya çalışmalıdır.

Çünkü Nebevî muhabbetin güzelliği, insanın kendisinde bir değişiklik meydana getirmesidir.

Bu sebeple “Resûlullah ﷺ'i seviyorum” demek ne kadar kıymetliyse, bu sevginin ahlâkımızda görünmesi de o kadar önemlidir.

En Güzel Örnek

Rabbimiz şöyle buyurur:

“Andolsun, Allah'ın Resûlü'nde sizin için, Allah'a ve âhiret gününe kavuşmayı uman ve Allah'ı çokça zikreden kimseler için güzel bir örnek vardır.” (Ahzâb, 33/21)

Allah Teâlâ, Efendimiz ﷺ'i yalnızca dinlenecek ve okunacak bir şahsiyet olarak değil, örnek alınacak bir rehber olarak takdim etmektedir.

O'nun sabrına bakarak sabrı öğrenmek, merhametine bakarak merhametlenmek, ibadet hayatını okuyarak kendi kulluğumuzu gözden geçirmek ve tevazuunu düşünerek nefsimizin hâlini sorgulamak, âyet-i kerîmenin işaret ettiği ittibânın farklı tezahürleridir.

Sünneti yaşamak, işte bu örnekliği hayatımıza taşımakla anlam kazanır.

Güzel Ahlâk: İttibânın Meyvesi

Resûlullah ﷺ:

“Müminlerin iman bakımından en mükemmeli, ahlâkı en güzel olanıdır.” buyurmuştur. (Tirmizî, Radâ', 11)

Bu hadis, kulluk ile ahlâk arasındaki bağı açıkça göstermektedir. İbadetlerimiz bizi güzel ahlâka taşımalı; ilmimiz tevazumuzu artırmalı; zikrimiz kalbimizi yumuşatmalı ve sünnet bilgimiz insanlara karşı merhametimizi çoğaltmalıdır.

Eğer Resûlullah ﷺ'in hayatını okuyor fakat insanlara karşı daha merhametli, daha sabırlı ve daha edepli bir hâle gelemiyorsak, okuduklarımız üzerinde biraz daha tefekkür etmeye ihtiyacımız var demektir.

Çünkü sünnetin bilgisi zihinde başlayabilir; fakat hakikati gönülde ve hayatta görünür.

Mevlid-i Nebî'ye Doğru

Mevlid-i Nebî'yi karşılarken yalnızca Efendimiz ﷺ'in dünyaya teşrifini hatırlamakla yetinmeyelim. O'nun bize getirdiği rahmeti, öğrettiği kulluğu ve yaşadığı güzel ahlâkı da düşünelim.

Belki bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

“Ben Resûlullah'ı sevdiğimi söylüyorum; peki bu sevgi hayatımda neyi değiştirdi?”

Belki cevabımız bir sünneti yeniden yaşamaya başlamak olacaktır. Belki bir gönlü kırmaktan vazgeçmek, bir dargınla barışmak, ailemize daha güzel davranmak veya öfkemizi biraz daha terbiye etmek...

Muhabbetin gerçekliği, insanın hâlinde ortaya çıkar. Sevgi gönülde başlar; ittibâ ile hayata taşınır ve güzel ahlâk ile meyvesini verir.

Tefekkür

Bugün kendi kulluğumuza sessizce bakalım ve şu soruyu kendimize soralım:

“Resûlullah'ın hangi güzel hâline hayatımda daha fazla yer vermeye ihtiyacım var?”

Cevabı bulduğumuzda onu yalnızca bilmekle kalmayalım; yaşamak için de niyet edelim.

Rabbimiz bizleri Habîb-i Ekrem ﷺ'i hakkıyla tanıyan, O'nu gönülden seven, sünnetine ittibâ eden ve güzel ahlâkından nasiplenen kullarından eylesin. Muhabbetimizi kuru bir söz olmaktan çıkarıp hâlimize, ahlâkımıza ve kulluğumuza aksettirsin.

Salât ve selâm, âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz Muhammed Mustafa ﷺ'in, âlinin, ashâbının ve O'nun izinden yürüyenlerin üzerine olsun.

Âmin.