Kalbî İtaat
Urve b. Zübeyr şunu anlattı:
Zübeyr b. Avâm (r.a), Bedir gazisi bir Ensarîyi -her ikisinin de hurmalıklarını sulayan Harre su yolu hakkında- dava etmişti. Tarafları dinleyen Rasûlullâh (s.a.s):
- Sen sula, sonra komşuna gönder, buyurdu. Ensarî kızıp:
- Ya Rasûlallâh! Bu adam halanın oğlu diye mi böyle yapıyorsun? dedi. Bunun üzerine Rasûlullâh’ın yüzünün rengi değişti ve:
- Sula! Sonra duvara dönünceye kadar suyu salıverme (hurma ağaçlarının köklerine eriştirmedikçe bırakma), buyurdu.
Böylece Hz. Peygamber (s.a.s), Zübeyr’e açık bir hükümle su hakkını tamamıyla kullanma ruhsatı verdi. Halbuki O (s.a.s), bundan önce verdiği kararda Ensardan olan zâta da kolaylık tanımıştı.
Urve (r.a) şöyle der: şu ayetin sadece bu konuda nazil olduğunu zannediyorum:
“Hayır! Rabbine andolsun ki aralarında çıkan anlaşmazlık hususunda seni hakem kılıp, sonra da verdiğin hükümden içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın (onu) tam manasıyla kabullenmedikçe iman etmiş olmazlar. (Nisâ, 65)” (1)