Rasûlullâh’ın (s.a.s) Merhameti

Bir gün sahabeden biri, cahiliye döneminde yaptığı bir işi anlatarak şöyle diyor­du:

“Küçük bir kızım vardı. Araplar arasında kız çocuklarını öldürme adeti yaygındı. Ben de kendi kızımı canlı canlı toprağa gömdüm. O, ‘Babacığım babacığım!’ diye bağırıyordu. Bense üzerine toprak yığıyordum.”

Bu merhametsizliği duyunca elin­de olmadan Hz. Peygamber’in gözlerinden yaşlar boşandı ve:

“Bunu bir daha an­lat” buyurdu.

O sahabî, bu acıklı olayı bir daha anlattı. Hz. Peygamber yine ağla­dı. O kadar ağladı ki, mübarek yüzü ve sakalı tamamen ıslandı.”(1)