Mecliste Yaşananların Keffâreti

Ebu Berze şunu anlattı:

Rasûlullâh (s.a.s) oturumun sonunda, kalkmak istediğinde şöyle derdi:

“Sübhânekellâhümme ve bi hamdik, eşhedü en lâ ilahe illâ ente estağfîruke ve etûbü ileyk”

(Allah'ım! Seni her türlü kusur ve noksan­lıktan tenzih ederim. Sana hamd ederim. Senden başka ilah olmadığına şehadet ederim. Senden affetmeni ve bağışlamanı dilerim. Sana tövbe ederim.)”

Şöyle dediler:

- Ya Rasûlallâh! Sen şimdi, daha önce söylemediğin bir söz söylü­yorsun. Bunun üzerine Rasûlallâh (s.a.s):

“Bu mecliste olanların keffâretidir” buyurdu.(1)